سحر ز هاتف غيبم رسيد به گوش                که دور شاه شجاع است می دلير بنوش

شد آنکه اهل نظر بر کناره می‌رفتند              هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

به بانگ چنگ بگوييم آن حکايت‌ها                  که از نگفتن آن ديگ سينه ميزد جوش

شراب خانگی ترس محتسب خورده               به روی يار بنوشيم و بانگ نوشانوش

ز کوی ميکده دوشش به دوش می بردند        امام شهر که سجاده می‌کشيد به دوش

دلا دلالت خيرت کنم به راه نجات                  مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش

رموز مصلحت ملک خسروان دانند                 گدای گوشه نشينی تو حافظا مخروش